گلبرگ هایم را

                    با باد های سرد، سرخ می كنم

مگر روزهایی را به یاد نمی آوری كه از تو رو می گرفتم؟

پریشانی گیسوانم را           به انگشتان شانه می سپارم

وقتی به خودم نگاه می كنم     

                                     آینه جرأت نمی كند چیزی بگوید

                                                                                 اما پشت سرم...

خدا را شكر با این همه دلتنگی 

                                              آسمان دلم آنقدر آبی هست

                                             كه كبوتر سپید دلت در آن اجازه ی  پرواز بخواهد

با آنكه نمی دانم چگونه سلام مهربانی ات را اجابت كنم؟

كاش می دانستی

                     تنها تر از آنم كه ادراك شوم

                     خسته تر از آنم كه دستانت را بگیرم

                                    و كوچك تر از آنم كه كه به عظمت چشمانت نگاه كنم

كاش می دانستی، خورشید و ماه

          دست به دست هم داده اند

                                                  تا من و تو « ما» نشویم

از خودم بگویم

                          زمستان 60 زادگاه  لحظه های من است

   از همه ی برگ های پاییز دل نازك ترم

                 چند بهاری است واژه هایم غزلناك شده است

 و اینك برگ های زندگی ام در دانشگاه ورق می خورد

                  اما آنقدر سخت، كه كه نزدیك است با كتاب هایم خدا حافظی كنم

      كیفم را با گریه هایم لبریز می كنم

 این را همه ی ابر ها می دانند

              حساب های دانشگاه از سهم من تهی است

و همین فرداست كه روی اسم من خط بكشند

با این وجود

با كدامین دل به مهربانی های تو جواب دهم؟!

با كدامین...

آسمان نام تورا بر در قلبم ننوشت

    عاقبت خیر در این بود كه باهم ننوشت

         دل من لایق دریای  نگاه تونبود

               عشق در قسمت گل هیچ به جز غم ننوشت

نوشته شده در شنبه 17 دی 1384 و 08:01 ق.ظ توسط محمد حسن محقق

ویرایش شده در - و -